|
(11.04.2009)
Wojciech Szatkowski:
"Po zawodach im. J霩efa Oppenheima w Dolinie Chocho這wskiej niekt鏎ym
trudno by這 rozsta� si� z g鏎ami.
Dlatego w niedziel� znowu poszli鄉y w Tatry Zachodnie szuka� nowych
miejsc, z kt鏎ych da這by si� zjecha� i wielkiego b喚kitu - bezchmurnej
pogody - kt鏎a w tym okresie zawita豉 w Tatrach. Znale幢i鄉y i jedno i
drugie...
Na pierwszy ogie� Rako�
przez Wy積i� Chocho這wsk�. Idziemy dziarsko. Noga w nog�, narta w nart�.
Znajdujemy jeszcze kilka chor庵iewek po zawodach, kt鏎e zabieramy do
schroniska. Wy瞠j ogl康amy dw鏂h narciarzy zje盥瘸j帷ych z Wo這wca. Jad�
jako� niemrawo, jakby brakowa這 im energii, tak jak mnie we wczorajszych
zawodach:)... Wychodzimy na szczyt. Zdj璚ia i odpoczynek. Potem zjazd
d逝g� grani� po firnie. Wszystko wychodzi, skr皻y jak marzenie, ale wielki
b喚kit powoli blednie, chyba jednak nied逝go pogoda ulegnie zmianie. Potem
drugi zjazd. Przypominaj� si� s這wa Oppenheima z jego przewodnika: - Bo
czy� by� mo瞠 dla dobrego narciarza wi瘯sza przyjemno嗆, jak we w御kiej
rynnie g鏎skiej kr璚i� 逝k za 逝kiem, opadaj帷 w d馧 w篹owym 郵adem? Co za
sprawdzian techniczny wycyrklowanych kristjanij 郵ad szeroko軼i paru
metr闚, lec帷y z pieca na 貫b w przepa嗆. Albo, niepor闚nany, cholerycznie
stromy las tatrza雟ki, 闚 slalom wobec nieba, o chor庵iewkach ze smrek闚,
kt鏎e si� nie ugn� , gdy o nie zawadzisz. Stromizna-trudno嗆, zapewne, ale
przyjemna trudno嗆, ca趾owicie daj帷a si� opanowa� narciarzowi. Gro幡a z
powodu lawin, szreni?...Nie, to 郾ieg na stromi幡ie mo瞠 by� gro幡y lub
nie. Ona sama przy dobrym 郾iegu, niema znaczenia dla dobrego technika.
Najwy瞠j upoi p璠em, lub sze軼ioma koz豉mi zako鎍zy szusik! Ale czy musisz
szusowa�?. Pozatem istnieje na los Opatrzno軼i si� zdawanie, jecha貫� po
Pod Ba雟kiej, a nocujesz nie wiadomo jakim cudem, 20 km dalej-w
Prybylinie. ㄆt szcz窷cia, zostawiasz przed schroniskiem dziadowskie kije,
a tu ci je jaki� ceper na eleganckie w t這ku zamienia, psim sw璠em
wykr璚enie, wpadasz pod lawin� i zostajesz na skale, podczas gdy w
przepa嗆 wpada- ona, no i pod szcz窷liw� gwiazd� narodzenie. B陰dz帷 we
mgle, spadasz z nawisu do n鏬 jakiego� wygi g鏎skiego, kt鏎y ci�
bezinteresownie potem 7 dni po Tatrach wodzi, ucz帷 rozumu. {J霩ef
Oppenheim, Szlaki narciarskie Tatr Polskich, Krak闚 1936}. Zje盥瘸my do
Doliny, przy potoku zaopatrujemy si� w wod� i wracamy do g鏎y przez wielki
wykrot. Maciek prowadzi, wycinaj帷 w zboczu zakosy podej軼ia, a ja za nim.
Jeste鄉y po godzinnym podej軼iu na Grzesiu. Ostatnie podej軼ie za nami.
Szykujemy si� do zjazdu. To b璠zie po瞠gnanie si� z Chocho這wsk� (w tym
sezonie) i zawodami Oppenheima, kt鏎e uda造 si� wyj徠kowo. 好ieg nieco
rozmi瘯造, ale jedziemy do嗆 ostro. Wszak jeste鄉y narciarzami
wysokog鏎skimi. Czy mo瞠 by� co� pi瘯niejszego? No w豉郾ie, czy mo瞠?
Podczas jazdy lasem zastanawiam si� jakie rzeczy, a raczej zawody w 篡ciu
s� warte tego, by si� nimi zajmowa�. Znalaz貫m kilka. Po pierwsze dobrze
by by這 (chocia� na chwil�) by� kapitanem trawlera 這wi帷ego mieczniki na
otwartym Oceanie, potem mo瞠 podr騜nikiem, polarnikiem, himalaist�, z
pewno軼i� 瞠glarzem, no i narciarzem wysokog鏎skim. Mo瞠 jest jeszcze
kilka innych zawod闚. Uwaga!!! przez to my郵enie o ma這 nie zawadzi豚ym o
dorodnego smreka... Ostatni skr皻 i jestem przy schronisku. Jest i Maciek,
spalony na br您. Pogoda rozleniwia, a lodowate piwo nalewane przez Lucyn�
smakuje wybornie (zar闚no w wersji z sokiem malinowym jak i bez). A w
g鏎ze nadal kr鏊uje wielki b喚kit i firn, zach璚aj帷e do nowych zjazd闚...
czego chcie� wi璚ej?"
Foto-relacja (zdj璚ia
Maciek Bielawski i
Wojciech Szatkowski):
                                                                
|