(06.05.2008) Wojciech Szatkowski: "Wiosna sprzyja realizowaniu pewnych, jeszcze starych, z lekka zadawnionych i niezrealizowanych narciarskich planów. Jeden z nich udało się nam zrealizować z Adamem Brzozą minionej niedzieli. Na czerwonowierchowym firnie zostawiliśmy ładne ślady nart (ja) i snowboardu (to Adam), a dwa zjazdy, które zrealizowaliśmy tego pięknego dnia, dały nam sporo satysfakcji i dużo, dużo… pozytywnej energii.
Na wieczornej, sobotniej imprezie na fantastycznym „Maliniaku”, czyli XI. Zawodach im. Piotra Malinowskiego w ski-alpinizmie było naprawdę wspaniale. Zawody się udały. Masa fajnych ludzi, wspomnienia, toasty, zawiązywanie przyjaźni polsko-czesko-słowackiej, tańce i Bóg jeden wie co jeszcze. Mnie jednak nie było dane w pełni zażyć tych szaleństw, tylko trochę. Umówiony z Adamem na niedzielę na wycieczkę w masyw Czerwonych Wierchów musiałem (mimo woli) wieczorem wracać do domu w stanie lekkiego spożycia:), w sen zapadłem więc wyjątkowo szybko. Rano budzi mnie komórka, wstajemy Panie Wojtku. Pakowanie plecaka, foki (żeby nie zapomnieć) itd. O godzinie 8 ruszamy w góry, nad nami niebieskie, prawie bezchmurne niebo, lekki i momentami zimny wiatr. Podchodzimy Doliną Małej Łąki, a na południowym krańcu Polany zakładamy narty i rozpoczynamy podejście na fokach. Wychodzimy na Kopę Kondracką – pierwszy w masywie Czerwonych Wierchów, dopinamy narty i ruszamy w dół wprost na widoczną stąd doskonale tzw. „Wargę Murzyna”, jak kiedyś, chyba z 10 lat temu, nazwałem wielki śnieżny nawis wiszący prawie zawsze zimą i wiosną na Małołąckiej Przełęczy na stronę Doliny Małej Łąki (takie miejsce o takiej nazwie, lekko zmienione: tzn. Głowa Murzyna, jest też na 8-tysięcznym szczycie Nanga Parbat - przyp. W.S). Tutaj chwila zastanowienia: którędy jechać, wokół widać bowiem ślady całkiem sporych lawin gruntowych, i po chwili namysłu, fajnym zboczem, a potem żlebem ruszamy w dół krótkimi i długimi skrętami. Śnieg tryska wesoło spod nart, jeszcze jeden skręt i jeszcze jeden. I tak na sam dół zbocza. Jesteśmy na dnie Doliny, nazwijmy ją Y, fajna, wcięta w Czerwone Wierchy, z wapiennymi turniczkami ograniczającymi ją od południa. Przy kosówce jakieś całkiem spore ślady zwierzęcia – czyżby „On” miał tu swoją siedzibę? Pijemy, focimy, znowu pijemy i tak pół godziny luzu. Obserwujemy też uważnie okoliczne ściany w poszukiwaniu nowych linii. Wokół jest bowiem widoczne kilka naprawdę ciekawych zjazdów, wg moich obliczeń przynajmniej cztery. Zwłaszcza ten prawy żleb z Małołączniaka, o długości ponad 1000 m, wciśnięty lekko między dwie grzędy i skały prezentuje się ciekawie. Nie jest to żadna ekstrema, może 1 plus, czy 2, ale wygląda naprawdę wyjątkowo ciekawie. Ma kilka stromszych progów, zwężeń – jest według mnie piękny…Może więc tu jeszcze wrócimy? Kto to wie. Na pewno warto…
Pozostaje nam powrót na grań. Jest ok. 13 i słońce praży niemiłosiernie. Ale mus, to mus, więc idziemy. Zmieniamy się na prowadzeniu, pot ciurkiem kapie z bufa, trochę zalewa oczy. Może więc Martyna Jakubowicz nie miała racji śpiewając onegdaj że wolność ma zapach…benzyny. Może ma jednak zapach potu? Wszak to jego występowanie, nieraz jakże obfite w tych górach, jest świadectwem, że jeszcze nie gnuśniejemy, że jeszcze mamy plany, że podobają się nam dziewczyny, że coś jeszcze zdziałamy? Że staramy się żyć pełną gębą…
Po godzinie podejścia znowu jesteśmy na Kopie. Spotykamy tutaj ratowników GOPR, kilku turystów. Zjeżdżamy z Kopy na tzw. Karby, a więc w prawo a potem żlebem w dół, znowu firn, Adam na pełnej prędkości szaleje, moje „Traby” nie gorzej. Na dole wielkie, kilkuset metrowe lawinisko. Gruntówka i całkiem niezła. W schronisku urocza Iwonka, gaździna schroniska na Kondratowej, częstuje piwem i pysznym bigosem. I jak tu nie kochać takich miejsc jak Kondratowa? Tego dnia miał miejsce Memoriał Stanisława Skupnia, zawody organizowane przez PTTK oddział Zakopane. I jeszcze jedno. Zygmunt, mój znajomy z Forum Skiturowego, zaproponował mi kiedyś, by nadawać nazwy zjazdom narciarskim, których dokonaliśmy w Tatrach. Pomysł ten spodobał mi się i to bardzo. A więc po namyśle ten zjazd nazwałem „Kochamy dziewczyny, gdyż mają wypukłości i rozpadliny”, po pierwsze, by jakoś dopieścić nasze żony, znajome itd. którym przez nasze górskie pasje może nie poświęcamy tyle czasu, co one by chciały i my byśmy chcieli… No cóż, takie życie. "

Foto-relacja (zdjęcia Wojciech Szatkowski, Adam Brzoza):